![\"Hex\u00e1gono](\"http:\/\/agrupacionio.com\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/Hex\u00e1gonoInverno.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Dende este mundo vello e canso
\ncont\u00e9mplovos, altas estrelas;
\nflores m\u00e1xicas, abertas
\nno gran prado da noite;
\nso\u00f1os perdidos no espacio,
\nirmaos dos so\u00f1os meus,
\ndos meus anceios.
\nEscr\u00edbovos en verso coa esperanza
\nde que chegue a v\u00f3s a mi\u00f1a voz:
\nun ch\u00edo a penas percept\u00edbel.<\/p>\n
V\u00f3s a\u00ednda sodes puras e fermosas.
\nA\u00ednda gardades un segredo
\ne defendedes o misterio
\nque vos arreda de n\u00f3s.
\nA\u00ednda o home non puxo
\nos seus p\u00e9s impuros
\nno voso chao inmaculado,
\nnin levou deica v\u00f3s
\nas s\u00faas xenreiras,
\no seu odio,
\no seu trafego incans\u00e1bel
\nque nunca ten remate.<\/p>\n
Illas marabillosas e lonxanas,
\nciscadas no inmenso mar
\nda noite: na voz do vento
\nescribo as mi\u00f1as verbas
\npara que elas leven,
\nao voso silencio de s\u00e9culos,
\na vosa intimidade de mundos puros
\no meu latexo, humano e namorado
\nda vosa maxestade no azul inmenso.<\/p>\n
Os vellos poetas cantaron cheos de amor Altas, lonxanas estrelas luminosas; Manuel Mar\u00eda<\/a>, \u00abCarta \u00e1s estrelas\u00bb (Remol, <\/em>1970)<\/p>\n *O D\u00eda das Letras Galegas<\/a> est\u00e1 dedicado en 2016 ao poeta da Terra Ch\u00e1<\/a> Manuel Mar\u00eda<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dende este mundo vello e canso cont\u00e9mplovos, altas estrelas; flores m\u00e1xicas, abertas no gran prado da noite; so\u00f1os perdidos no espacio, irmaos dos so\u00f1os meus, dos meus anceios. Escr\u00edbovos en verso coa esperanza de que chegue a v\u00f3s a mi\u00f1a voz: un ch\u00edo a penas percept\u00edbel. V\u00f3s a\u00ednda sodes puras e fermosas. A\u00ednda gardades un segredo e defendedes o misterio que vos arreda de n\u00f3s…. <\/p>\n
\no voso parpadexo milagreiro,
\na m\u00fasica harmoniosa das esferas<\/a>,
\no voso cintilar resplandecente
\ne incluso alg\u00fan deles ten
\nsaloucado por v\u00f3s nas noites mainas.
\nTe\u00f1o que dicirvos –Sirio<\/a>, Aldebar\u00e1n<\/a>,
\nVenus<\/a>, Casiopea<\/a>, estrelas<\/a> todas,
\nconstelaci\u00f3s<\/a>, luceiros e galaxias<\/a>–
\neste desacougo que me ten amarrado
\na unha vida con paisaxes de cemento,
\ncon regulamentos e horarios de traballo,
\ncon decretos para vivir e morrer,
\ncon m\u00fasica i\u00e9-i\u00e9 e luces fluorescentes<\/a>
\nque aluman m\u00e1is e custan menos.
\nCando vos ollo a v\u00f3s no ceo inmenso
\nsempre tan despertas, tan acesas,
\ncoroando os meus so\u00f1os m\u00e1is amados
\nn\u00e1cenme non sei que arelas de pureza,
\nde vivir unha vida limpa e ceibe.<\/p>\n
\nrosas de luz na noite escura
\nque alumades o meu pobre coraz\u00f3n;
\npatrias dos anceios, dos fondos
\ne impresionantes silencios siderais:
\n\u00a1defendede a vosa independencia,
\no voso privilexio
\nde mundos impos\u00edbeis e lonxanos!<\/p>\n