Direcci\u00f3n:<\/em> Ren\u00e9 Laloux Premio Especial do Xurado no Festival de Cannes 1973<\/p>\n \u201cHai moitas boas raz\u00f3ns para ver esta pel\u00edcula extraordinaria. O planeta salvaxe<\/em><\/a> \u00e9 un dos primeiros filmes de animaci\u00f3n franceses e tam\u00e9n un dos primeiros que non \u00eda dirixido exclusivamente a un p\u00fablico novo. Naceu do encontro do director Ren\u00e9 Laloux e o talentoso Roland Topor. Eles dous adaptaron libremente a novela de ciencia ficci\u00f3n de Stefan Wul (pseud\u00f3nimo de Pierre Pairault) Oms en serie<\/em> publicada en 1957. Topor tam\u00e9n \u00e9 autor dos debuxos e do universo visual da pel\u00edcula, dirixida por Laloux. O planeta salvaxe<\/em> emprega a t\u00e9cnica de animaci\u00f3n do papel recortado. Os debuxos est\u00e1n feitos con lapis en tons pastel, o que contrasta coa est\u00e9tica tradicional. A pel\u00edcula foi coproducida con Checoslovaquia, un pa\u00eds con s\u00f3lida tradici\u00f3n no campo da animaci\u00f3n, e foi filmada nos estudos de Ji\u0159\u00ed Trnka en Praga. Topor, membro do movemento p\u00e1nico, \u00e9 herdeiro do surrealismo literario e pict\u00f3rico. O seu universo po\u00e9tico \u00e9 a mi\u00fado cruel e iconoclasta. Filme de ciencia ficci\u00f3n cheo de imaxinaci\u00f3n, cun bestiario e flora dunha beleza perturbadora, O planeta salvaxe<\/em> \u00e9 sobre todo unha alegor\u00eda pol\u00edtica sobre os temas da escravitude e da revoluci\u00f3n, a civilizaci\u00f3n e a barbarie, unha f\u00e1bula onde confl\u00faen Swift, Espartaco e os pogroms de Europa Central. As diferenzas de escala entre os xigantescos Drag\u00f3ns e os Oms reducidos ao tama\u00f1o de insectos xeran visi\u00f3ns de pesadelo e psicod\u00e9licas que fan d’O planeta salvaxe<\/em> unha gran pel\u00edcula pop.<\/p>\n As fascinantes imaxes d’O planeta salvaxe<\/em> sobreviviron ao paso das d\u00e9cadas, acompa\u00f1adas pola m\u00fasica electr\u00f3nica de Alain Goraguer, que se fixo tan famosa como a pel\u00edcula. O planeta salvaxe<\/em> ga\u00f1ou o Premio Especial do Xurado no Festival de Cannes, o ano en que Francia estaba representada por outras d\u00faas pel\u00edculas con audacia e ambici\u00f3n pouco com\u00fans, La Maman et la Putain<\/em> de Jean Eustache e La Grande Bouffe<\/em> de Marco Ferreri.<\/p>\n Ren\u00e9 Laloux s\u00f3 far\u00e1 tres longametraxes de animaci\u00f3n, todas elas no x\u00e9nero de ciencia ficci\u00f3n, con colaboradores excepcionais. Despois d’O planeta salvaxe<\/em>, far\u00e1 Les Ma\u00eetres du temps<\/em> (1981) tam\u00e9n sobre un texto de Wul, con debuxos de Moebius e gui\u00f3n de Jean-Patrick Manchette, e despois Gandahar<\/em> (1988) a partir da novela de Jean-Pierre Andrevon, con debuxos de Philippe Caza, producida enteiramente en Corea do Norte. D\u00faas pel\u00edculas a redescubrir\u201d.<\/p>\n![\"LaPlaneteSauvage2](\"http:\/\/agrupacionio.com\/wp-content\/uploads\/2017\/12\/LaPlaneteSauvage2-LD-188x300.jpg\")
O PLANETA SALVAXE<\/strong><\/span><\/p>\n
\nGui\u00f3n:<\/em> Ren\u00e9 Laloux e Roland Topor, sobre unha novela de Stefan Wul
\nFotograf\u00eda:<\/em> Boris Baromykin e Lubomir Rejthar (cor)
\nMontaxe:<\/em> H\u00e9l\u00e8ne Arnal e Marta L\u00e1talov\u00e1
\nM\u00fasica:<\/em> Alain Goraguer
\nDese\u00f1o gr\u00e1fico:<\/em> Roland Topor
\nProduci\u00f3n:<\/em> Simon Damiani, Anatole Dauman e Andr\u00e9 Valio-Cavaglione<\/p>\n