O ocaso<\/em>, solpor<\/em> ou posta<\/em> \u00e9 o instante no que o Sol descende e se oculta tras o horizonte. O momento no que o seu borde superior desaparecer\u00eda nun horizonte \u201cideal\u201d que non se corresponde co real, normalmente oculto por obst\u00e1culos de diferente tipo (monta\u00f1as, edificios, \u00e1rbores, etc). Esa posici\u00f3n e ese momento p\u00f3dese determinar con precisi\u00f3n con ferramentas inform\u00e1ticas que simulan o ceo<\/a>. Deixamos de ver o Sol… mais non a s\u00faa luz. A luz do Sol segue inundando o ceo bastantes minutos despois da s\u00faa posta e iso perm\u00edtenos definir a noci\u00f3n de \u201ccrep\u00fasculo\u201d, esa claridade que precede a noite (e como veremos logo, tam\u00e9n precede o d\u00eda) que animaba a Jorge Sep\u00falveda a mirar o mar<\/a>.<\/p>\n Debemos falar de \u201ccrep\u00fasculos\u201d, en plural, porque definimos tres distintos en funci\u00f3n do descenso do Sol. O primeiro \u00e9 o crep\u00fasculo civil<\/strong>, que vai dende que o Sol est\u00e1 no horizonte at\u00e9 situarse seis graos por debaixo del. Os pintores, fot\u00f3grafos e cineastas aprecian moito a calidade da luz neste momento, a chamada \u201chora azul\u201d. Que ser\u00eda dos filmes de Terrence Malick sen eses ceos do atardecer que retratou en D\u00edas do ceo<\/em><\/a> ou A \u00e1rbore da vida<\/em><\/a>…<\/p>\n Nesta fase a\u00ednda hai luz abondo para desenvolver actividades coti\u00e1s, en particular con ceos despexados; ao mellor non \u00e9 suficiente para facer punto de cruz ou debuxos en papel milimetrado ao aire libre, mais si para cami\u00f1ar sen tropezar e para distinguir con claridade obxectos. O acendido da iluminaci\u00f3n p\u00fablica, os farois das vilas e cidades, poder\u00eda adiarse at\u00e9 ben despois da posta de Sol sen gran problema, mais infelizmente non \u00e9 as\u00ed e son moitas as cidades que non agardan nin a que o Sol se po\u00f1a, gastando enerx\u00eda e di\u00f1eiro e perturbando o medio ambiente e a vida natural, por non falar da sa\u00fade, sen ningunha necesidade.<\/p>\n Os planetas e as estrelas m\u00e1is brillantes empezan a distinguirse. O Sol segue baixando; a seguinte marca de referencia \u00e9 cando se sit\u00faa 12 graos por debaixo do horizonte, que sinala o final do crep\u00fasculo n\u00e1utico<\/strong>. Queda algo de luz, mais -caso de non haber L\u00faa- xa non permite labores que requiran apreciar detalles. Cando as viaxes por mar depend\u00edan da observaci\u00f3n precisa do firmamento, os mari\u00f1os reparaban nesta fase na posici\u00f3n das estrelas, xa non s\u00f3 as m\u00e1is brillantes, sen\u00f3n outras algo m\u00e1is febles, coa vantaxe de que a escuridade a\u00ednda non \u00e9 completa e \u00e9 pos\u00edbel distinguir certas formas, en especial a li\u00f1a do horizonte.<\/p>\n Logo diso v\u00e9n o terceiro crep\u00fasculo, o astron\u00f3mico<\/strong>, que remata cando o Sol est\u00e1 18 graos por debaixo do horizonte. Nese punto xa non queda nada de luz remanente no ceo e se distinguen as estrelas m\u00e1is febles; a simple vista incluso as de sexta magnitude para un ollo \u201cbo\u201d en condici\u00f3ns id\u00f3neas de escuridade, esas que cada vez se dan menos por mor da contaminaci\u00f3n luminosa<\/a>. Ese \u00e9 o momento no que empeza de verdade a observaci\u00f3n astron\u00f3mica, o momento no que \u00e9 noite-noite. En Galicia dende a posta de Sol transcorreron arredor de d\u00faas horas, algo menos en inverno, algo m\u00e1is en ver\u00e1n.<\/p>\n O mesmo, mais ao rev\u00e9s, sucede polas ma\u00f1\u00e1s. O Sol volve emerxer pouco a pouco e cando se sit\u00faa 18 graos por debaixo do horizonte comeza o crep\u00fasculo astron\u00f3mico (matutino). M\u00e1is tarde arranca o crep\u00fasculo n\u00e1utico; os mari\u00f1os p\u00f3\u00f1ense en p\u00e9 para tomar medidas reco\u00f1ecendo o horizonte. Despois empeza o crep\u00fasculo civil; a luz solar medra e medra e nos lugares m\u00e1is abertos ser\u00eda un momento estupendo para apagar os farois. Finalmente, o Sol sobresae polo horizonte. \u00c9 o orto<\/em>, o abrente<\/em>, a alba<\/em>, albor<\/em>, alborada<\/em>, aurora<\/em>, luzada<\/em> ou rompente<\/em>, que de todas as maneiras lle chaman. Xa \u00e9 de d\u00eda. Cant\u00e1nolo Norah Jones<\/a>.<\/p>\n <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Hoxe imos falar de crep\u00fasculos. Non, non falamos da famosa saga de amores adolescentes con vampiros, sen\u00f3n do per\u00edodo de tempo que separa o d\u00eda da noite e a noite do d\u00eda, que os dous se chaman as\u00ed, \u201ccrep\u00fasculo\u201d. O ocaso, solpor ou posta \u00e9 o instante no que o Sol descende e se oculta tras o horizonte. O momento no que o seu borde… <\/p>\n![\"TreeOfLife\"](\"http:\/\/agrupacionio.com\/wp-content\/uploads\/2016\/07\/TreeOfLife.jpg\")
![\"Crep\u00fasculos\"](\"http:\/\/agrupacionio.com\/wp-content\/uploads\/2016\/07\/Crep\u00fasculos.jpg\")
<\/p>\n